غار ایوب

غار ایوب

غار ایوب از دیدنی های جالب توجه شهربابک است. این غار بزرگترین غار آذرین ایران محسوب می شود و یکی از زیباترین مناظر طبیعی را در دل کوه ایوب ایجاد کرده است. سالانه تعداد زیادی از گردشگران و پژوهشگران زمین شناسی، از این غار دیدن می کنند. همچنین افراد محلی و اهالی شهرهای مجاور براساس اعتقادات مذهبی خود چون این مکان را زمانی گذرگاه ایوب پیامبر می دانسته اند، نیز به تماشا و دیدار از محل می روند.

این غار در نزدیکی شهر دهج واقع شده و از جاده اصلی بندر عباس- تهران از دوراهی جوزم، جاده ی آن جدا می شود. با طی حدود ۳۵ کیلومتر از این مکان می توان به غار ایوب رسید.

این غار از اواخر فصل بهار که هوابه تدریج گرم می شود تا پایان تابستان که هوا به تدریج خنک می شود با عظمت و شکوه خاص خود پذیرای دوستداران طبیعت و مشتاقان خود از شهرها و روستاهای همجوار خود برای تفریح و زیارت می شود هرساله تعداد زیادی از مردم شهرهای اطراف و دیگر مناطق بنا به اعتقادشان برای زیارت این غار در این فصل به این منطقه مسافرت می کنند. اعتقاد بر این است که حضرت ایوب مدتی در اینجا زندگی نموده که امروزه اثر آن به صورت رد پای آن حضرت بر سینه صخره ای غار بر جای مانده است.

کوه ایوب که غار ایوب در آن قرار دارد در جنوب شرقی شهر دهج با ارتفاع حدود ۳۲۰۰ متر در منطقه کوهستانی دهج که جزو کوههای رشته ی مرکزی ایران است قرار دارد.

درگوشه ای از دیواره شرقی و از سقف شریان باریکی از آب سال های سال دست نوازشش را بر سینه سخت سنگ ساییده و از آن صخره ای لعل با ظرافتی بی نظیر به وجود آورده است. در پای این دیواره حوضچه ای کوچک قرار دارد که این آب درآن جمع می گردد. آبی بس خنک و گورا به خصوص برای تشنگانی که خسته از کوه پیمایی به این مکان می رسند. با نوشیدن جرعه ای از این آب خستگی راه را از تن بیرون می نمایند.

کمی بالاتر در سمت حوضچه جایگاهی هموار و صافی قرار دارد که در مرکز آن چاله کوچک هاونگ مانندی وجود دارد به نام هاونگ آرزو معروف است. اعتقاد براین است که اگر آرزومندی نیت نموده وقطعه ای سنگ را در داخل آن پرتاب نماید، اگر سنگ بعد از برخورد مستقیم به بالا و خارج از هاونگ پرتاب شد، آرزوی نیت شده برآورده خواهد شد.

آن طرف تر جایگاههایی برای نشستن و استراحت زائرین است که منزلگاه نامیده می شود. دراین مکانها محل استراحت، نماز گزاردن، نهار و شام خوردن است. البته در زمانهای نه چندان دور بیشتر برای اتراق شبانه استفاده می شد ولی امروزه این کارکرد منزلگاه رو به تضعیف است و امروزه بیشتر برای استراحت کوتاه مدت و عبادات استفاده می شود.

حدود ۱۵۰ متر بالاتر از منزلگاه زیارتگاه و جایگاه بچه مهتابی ها قراردارد. در محل زیارتگاه محلی گود شده شبیه به ردپای انسانی با فیزیک بدنی قوی وجود دارد که آن را منتسب به حضرت ایوب می کنند.

برای رسیدن به جایگاه زیارت نردبان نصب شده که زائر از آن بالا می رود و زیارت می نماید. در مقابل آن جایگاهی برای نماز گزاردن است که ۲یا ۳ نفر همزمان می توانند در آن نماز بگزارند. در ارتفاعی پایین تر از این جایگاه در سمت راست (غرب آن) محلی است که گفته می شود. شبهای جمعه تعدادی کودک که به بچه مهتابی معروفند قرآن می خوانند و افراد معتقد می توانند بشنوند.

در سمت راست ورودی غار در ارتفاع دیواره قسمتی توخالی است که بایستی با نردبان به آن دست یافت. یاغیان در زمانهای دور در جلوی آن دیواری ساخته بودند که آنها را در مقابل دشمنان و رقبایشان و سرما و گرما محفوظ نگه می داشت. در پایین کوه که نقطه ی آغاز صعود به غار است سنگ بسیار بزرگی وجود دارد که به سنگ بارانداز معروف است. زیرا زائرین می توانند با وسایل حمل و نقل قدیمی یا مدرن فقط تا کنار این سنگ بیایند و بقیه ی راه را مجبورند پیاده طی کنند تا به مقصد خود برسند که چیزی حدود یک ساعت زمان می برد. لذا د راینجا بار و بنه ی خود را پایین آورده و اتراق می کنند. افرادی که به هر علت نمی توانند بالا بروند در همین مکان می مانند به همین دلیل این سنگ به بارانداز معروف است.

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *